Geen genoegen, nee.
Maar je zou toch denken dat als het erg onprettig was, hij het water in had kunnen vluchten.
Misschien deert een beetje opwaaiend zand zo'n dier minder dan wij denken...
gr
G

Filosoferen over de keuze tussen strand en water in die omstandigheden doe ik met een achtergrond als duiker.
Aan de oppervlakte van het water drijven onder stormomstandigheden betekent voortdurend versnellen en vertragen. Na een tijdje wordt je er erg moe van. Al kort onder het oppervlak ben je de verticale beweging kwijt, maar houd je de horizontale beweging. Je bent blij met de rust op enige meters diepte, maar moet als zeehond toch geregeld terug naar de oppervlakte.
De zeehond is door haren en huid zeer goed beschermd. Net als bij mijn duikpak voel je het zand niet. Allen de snuit is kwetsbaar, maar die kun je afwenden. Oogjes dicht en neusje toe.

Henk,
Bedankt voor je interessante inzichten. Ik had die zelf niet kunnen bedenken.
Te oordelen naar de sporen op het strand waren na de storm de zeehonden weer naar zee teruggekeerd.
Groet,

Martin

Prachtig beeld. Leuk hoor om er 1 op het strand te ontmoeten. Ze houden je goed in de gaten heb ik gewerkt. Paar weken geleden trof ik er 1 aan in De Kwade Hoek.
gr. Christina