Bijzonder mooi stukje van de stam heb je weten vast te leggen, maar wat een verhaal over een bacterie, wel een mooie uitleg erbij.

Hoi sieb,
ik er lang geleden een artikel over gelezen in de krant. Toen was er nog geen enkele oplossing, ik lees dat er is gekozen voor een zone, dat is in ieder "goed"nieuws. Monoculturen zijn de pest voor de natuur.
Tja, meteen olifant,natuurlijk!!!
groet susan

Gisteren liep ik net langs enkele kolosale stukken uit enorme omgewaaide beuken die in stukken waren gezaagd. Ik had er eerder al foto's van gemaakt, omdat het volle volume met hoe de bast eromheen zit, zo mooi is. Maar het lukt me nooit. Zonder geopend te hebben dacht ik: hier komt het wel goed uit. En. misschien is de foto van jou. Toch denk ik niet dat ik het nu wel zelf voor elkaar zou krijgen. Bij een olijfboom is de bast gebarsten. En de beuk heeft gladde stukken die opbollen vanuit een bewonderenswaardige oerkracht. In deze foto zie je de oerkracht wel uitkomen.

@ Susan : In 2022 was er in ieder geval nog geen afdoende behandeling. Wel was men op zoek naar resistente varieteiten. Ondertussen zag ik in het uiterste zuiden eindeloze vlaktes met dode olijfbomen. Aan de andere kant van de bufferzone lijkt het goed te gaan, daar trof ik ook deze oude reuzen.
@ Hester: die oude olijfbomen waren kunst op zich, gedrongen oerkracht. Heb datzelfde gevoel soms bij oude wilgen hier in de buurt, in Zwolle, alhoewel dat meer "bluf" is van de oude wilg, met zijn vaak holle stam. In 2024 was ik in Spanje, Leon, en daar was toen een tentoonstelling van Ai Weiwei. Hij had o.a. stukken van oude olijfbomen (uit Portugal, waar hij inmiddels woont) naar het museum gebracht, als readymades. ik zoek nog tussen de foto's naar een sprekend beeld met een hele boom erop.
Dank voor de reacties

Wat een triest verhaal. In Spanje zie je ook veel olijfgaarden. Helaas hebben die erg veel water nodig. En dat in droge tijden.
Wel bijzondere vormen.